Wolven
Jemig, wat vliegt de tijd toch... Ineens is het buiten herfst. Vorige week zaten we toch nog op een terrasje in het zonnetje? Enfin, tijd om de zonnige achtergronden van mijn site te vervangen door wat meer actuele. Buiten op ons bankje heb ik een mooi stilleven met pompoenen en sierappeltjes gemaakt, die sfeer probeer ik een beetje te vangen.
Onze vakantie, naar Praag en naar Ohrid, lijkt alweer mijlenver achter ons te liggen. We hebben genoten, al hadden we de laatste dagen temperaturen die ik me nu, zittend in een warme joggingbroek en trui, niet meer voor kan stellen.
Waar ben ik momenteel zoal mee bezig? We hadden een geweldige oogst van blauwe druiven en conference peren uit onze tuin die ik omgezet heb in vele potten jam zonder toevoegingen. Omdat ik elke druif met de hand ontpit is dat een flink karwei, gelukkig veel hulp gehad van mijn lief. Ik deel de potten met gulle hand uit, zelf een mooi label voor gemaakt en tot op heden alleen positieve reacties. En zowaar de eerste keer dit jaar dat onze Notaris appelboom vrucht droeg! Ze zijn heerlijk, hopelijk wordt het volgend jaar een nog betere oogst. Enige blunder die we hebben gemaakt: onze bramen waren echt niet te eten! Verkeerde ras... Ze zagen er zalig uit, enorm veel, maar de smaak? Brr... Die gaan we eruit halen en vervangen, dat wordt nog een leuk klusje. Overigens: wij hebben ook een Kornoelje in de tuin en het schijnt dat die vruchten ook eetbaar zijn, dat heb ik nog niet uitgeprobeerd. (Voor zover ik dat nog kon; iets met een tuin vol vogels... Maar heeft iemand die wel eens verwerkt in jam of zo? Pb me dan even!) Tot zover de huishoudelijke mededeling.
Ik volg momenteel een leertraject via NHA, Psychologie. Het zal je vast niet verbazen dat ik dat, als gediplomeerd coach, zeer boeiende materie vind. Op de PABO heb ik destijds kinderpsychologie gevolgd en het menselijke brein en de geest heeft me altijd al mateloos gefascineerd. Ik twijfelde toen ook erg of ik die opleiding niet zou gaan volgen en dat is toch altijd een beetje blijven knagen. Gelukkig kun je tegenwoordig hoe en wanneer het je uitkomt studeren. (En inderdaad: daar ben je nooit te oud voor!) Qua boeken en films houd ik enorm veel van goede detectives, een lekkere "whodunnit" is heerlijk om in te duiken, in het hoofd van de moordenaar proberen te kruipen. Overigens geen idee waarom iedereen altijd denkt dat de butler het gedaan heeft.
Op Disney+ (ook te zien via NPO) volg ik nu "Wolven". Spelletjesliefhebbers zoals ik kennen het spel waar het op gebaseerd is, "De weerwolven van Wakkerdam" zeker. Mocht je het niet kennen, kort samengevat zoals het spel op tv gaat: het is een psychologisch spel, gespeeld door 13 spelers. Wanneer het spel start worden zij verdeeld in drie wolven en tien dorpelingen, niemand weet in eerste instantie van elkaar wie wat is. De wolven echter mogen regelmatig geheim beraad houden met elkaar welke dorpeling zij willen verslinden en weten dus als eerste wie iedereen is. Echter: er zijn kaarten te verdienen die de dorpelingen een voordeel geven. Een ziener, die van twee personen mag weten wat diegene is. Het onschuldige meisje dat ongezien toe mag kijken als de wolven hun beraad gaan houden. De heks, die een dorpeling kan redden. Maar ook dát mogen ze niet met elkaar delen... Dan moeten de dorpelingen ook nog iemand wegstemmen tijdens de dorpsraad die zij niet vertrouwen. Die verrassend vaak toch een dorpeling blijkt te zijn!
De spelers hebben overigens interessante beroepen: mentalist, hypnotiseur, strafrechtadvocaat, lichaamstaalexpert etc. Of dat helpt? Het is spannend, verrassend en soms tenenkrommend om naar te kijken. Het manipuleren door de wolven (als kijker weet je inmiddels van twee van de drie wie ze zijn) en de achterdocht van de dorpelingen die door de kleinste dingen aangewakkerd wordt. Iedereen mag elkaar graag, maar niemand vertrouwt elkaar. Tijdens een aflevering merkt één speler op: "dit gaat in het echte leven ook zo". Dat blijkt nog maar eens wanneer een speler die iedereen vertrouwde en die zelfs tot burgemeester werd verkozen na een tip van de ziener toch een wolf bleek te zijn. En zelfs tot het laatste moment met een uitgestreken gezicht keihard heeft staan liegen.
Toevallig ben ik net bij de module die gaat over het verschil hoe mensen zich voordoen en hoe ze werkelijk zijn. (Google ook eens op OCEAN en de big five persoonlijkheidskenmerken) In mijn ogen is het zo jammer dat mensen zich zo vaak anders voordoen dan ze werkelijk zijn, omdat elke eigenschap van een persoon een kracht kan worden! Daar komt mijn positieve psychologie om de hoek kijken. Waarom liegen tegen anderen en tegen jezelf wie en hoe je werkelijk bent terwijl je unieke eigenschappen hebt? En daar zit, bijvoorbeeld qua werk, nu vaak net de kneep. Werk je in een team met veel mensen die gelijke eigenschappen hebben, dan kun jij, wanneer je andere eigenschappen en kernkwaliteiten hebt, je een buitenbeentje voelen. Wat kan resulteren in aanpassing van het gedrag "om er maar bij te horen". Dit is overigens geen zwakte; ergens bij willen horen zit verankerd in ons oer-wezen en geeft een gevoel van veiligheid en acceptatie. Maar hoe jammer is het dat iemand dan zoveel energie kwijt is aan iets proberen te zijn wat diegene niet is en hoe zonde is het dat het team juist niet profiteert van een frisse wind en een andere benadering?
Daarom start een gezond werkklimaat met veiligheid. Het gevoel dat je jezelf kan en mag zijn, dat je bijdrage gezien en gewaardeerd wordt. Wordt geen wolf!
Opmerkingen