Prettig gestoord

Onze oude waterkoker Bob

Over acht dagen word ik 55. Hoe dan?! Dan ben ik gewoon dichter bij de 60 dan bij de 50. Gisteren was ik toch nog iets van 40 of zo? Het cliché is waar: naarmate je ouder wordt lijkt de tijd steeds sneller te gaan. Ook waar: je merkt heel lang weinig verschil wanneer je ouder wordt, maar er zit ergens een soort grens, een point-of-no-return, een geen-ontkennen-meer-aan, wanneer je ineens beseft: ik ben middelbaar. Damn. Wanneer die ene grijze haar die je alleen kon zien met een loep en een hele sterke lamp ineens honderden vriendjes mee heeft gebracht. Wanneer je vermoeide blik niet meer wegtrekt na een nachtje eens goed bijslapen. Wanneer je in je tas geen maatregelen tegen maandelijkse ongemakken meer mee hoeft te nemen, maar wel een waaier.

Ik heb een pesthekel aan al dat populaire gekir van "50 is het nieuwe 30!" en dat soort onzin. Donder toch op joh. Je leeftijd is gewoon je leeftijd. Startend bij de dag waarop je geboren bent, eindigend op de dag dat je sterft. Dat weet je brein, dat weten je gewrichten, dat weten je hormonen en dat weet je huid. Hoe je je voelt en gedraagt, dát is een heel ander verhaal! Het is eveneens waar dat wijsheid met de jaren komt. Er is is veel dat ik nu weet dat ik als jonge vrouw graag had geweten, maar juist omdát ik het niet wist ging ik zo hard op mijn bek dat ik het nu dus wel weet en nooit meer vergeet. Is het te volgen? Weet je wat ik het allerfijnste vind aan ouder worden? De vrijheid die het geeft. Waar je je als onzekere jongere nog in allerlei bochten wringt om ergens bij te horen, om niet voor gek te lopen, om je kop niet boven het maaiveld uit te steken doe je als middelbare lekker je ding. Lekker boeiend wat een ander vindt, afgezien van de mening van personen wiens mening er ook echt toe doet. Wat ongeveer 99,999999% van de wereldbevolking uitsluit.

Ik ben altijd al een beetje maf geweest, ik noem het "prettig gestoord". In een eerdere blog kon je al lezen dat ik geen persoon ben om rages en mode te volgen, wat ik leuk vind koop ik, doe ik en draag ik. Ik houd van idiote spullen die me blij maken. Zo had ik een gifgroene waterkoker met een hanekam die Bob heette. Glimlach elke ochtend bij het zetten van thee verzekerd! (Ik heb er een foto van bijgevoegd anders gelooft niemand me.) Ik heb altijd maffe handtassen. Ik heb ze al gehad met sprookjestaferelen erop, met het A-Team in cartoonstijl erop, in de vorm van een Kerstboom en nog meer geks. Ik verzamel gnomes. Beeldjes van kabouters en mijn thuiswerk kantoor staat er vol mee. Ik word er ongelooflijk blij van. Ik word blij van alles dat blinkt. Dus uiteraard verzamel ik ook halfedelstenen en geodes. Ik speel nog steeds Pokémon Go, wanneer ik daar zin in heb. Ja, inderdaad, op straat virtuele beestjes vangen. Ik dans regelmatig door de huiskamer, vaak samen met mijn man. Ik zing onder de douche. Als ik snowglobes in een winkel zie schud ik ze.

Boeken en films die me blij maken kan ik eindeloos herlezen en opnieuw bekijken. Mijn humeur klaart onmiddellijk op van de Efteling, Harry Potter, draken, fantasy, magie, prachtige gebouwen en luchten, van bijzondere kunst, van prachtige gedichten en van spannende verhalen. Eigenlijk van alles dat mijn fantasie prikkelt en mijn hart weet te raken. Ik koop knuffels als ik er direct verliefd op word. Ouder worden is een zegen, het is jammer dat mensen zich vaak ook oud gaan gedragen. Okee, je ontkomt niet aan alles. Mij zul je niet meer bij grote concerten, veel herrie en drukke mensenmassa's vinden. Maar als ik eerlijk ben: daar ben ik nooit fan van geweest. Als ik er toch tussen stond was het meer uit FOMO en niet degene willen zijn die afhaakt. Dat gold voor een hoop dingen. Over mijn grenzen gaan doe ik echter niet meer, de prijs is te hoog. Die wijsheid, hè? Gezondheid, welbevinden, quality time: dat staat hoog op mijn lijstje!

Maandag is het weer tijd voor de kapper. Iedere keer weer vraag ik me af of ik mijn grijze vriendjes lekker door laat feesten op mijn bol of ze toch nog even undercover laat verven. Ik word nog net iets blijer van mijn donkere haren. Die overigens de schaar maar een beetje zien, nog zoiets geks bij velen die ouder worden: de schaar moet ineens in het haar voor een "handig" kapsel. No. Way. Ik heb mijn haar mijn hele leven al lang (op een paar jammerlijke, halflange uitzonderingen na, spijijijijt als haren op mijn hoofd, ja) en ik mik op ooit een oud vrouwtje worden met zo'n gave, grijze knot of zo. Heel erg blij en een beetje maf.