Het verlies van oude vrienden

Heaven

Gedurende je leven heb je vele verschillende vriendschappen. De vriendschappen die een heel leven meegaan, door alle stormen, veranderingen, voorspoed en tegenslagen. Die zijn zeldzaam. Dan heb je vriendschappen die ontstaan uit gezamenlijke interesses of belangen. Zo had ik in mijn jeugd jarenlang een penvriendin die ik nimmer persoonlijk ontmoet heb. Ze had een oproepje geplaatst in de Hitkrant: zij zocht alles over Spandau Ballet en bood als ruil materiaal van Duran Duran aan. Ik stuurde een eerste brief en dat was het begin van jarenlange correspondentie. Al gauw wisten we alles van elkaar. De afstand maakte het juist makkelijk om te delen wat in ons omging, zoals nu met sociale media vaak ook het geval is. Zij woonde in Dordrecht, ik in Breda, tegenwoordig in mijn ogen een afstandje van niks. Ik weet haar naam nog. Ik heb nog ergens in een "memory" doos een pasfotootje van haar. We werden ouder, de intervallen werden langer tussen het schrijven, de interesses veranderden en ergens is het opgehouden. Nooit bewust of opzettelijk beëindigd. Het is gewoon zo gegaan.

Ooit had ik op Facebook bijna 900 "vrienden". In die tijd was ik regelmatig model op allerlei fotoshoots en dan gaat het hard. Mede-modellen, fotografen, visagistes... Tot je er mee stopt. Dan verwateren de meeste connecties; andere levens, andere interesses. Waar eerst de overeenkomsten de lijm waren, worden, soms pijnlijk, ineens de verschillen zichtbaar. En merk je dat je niet veel meer gemeen hebt. Iedereen wenst elkaar het beste en denkt met een glimlach terug aan de bijzondere, gedeelde momenten, maar daar blijft het bij. De connecties die dieper gingen blijven. Het filtert vanzelf uit.

Gisteren las ik, op Facebook, dat een oude vriendin van mij overleden is. De laatste keer dat ik haar persoonlijk gezien en gesproken heb is zeker tien jaar geleden. Ik volgde haar via Facebook, zij mij misschien. Andere levens. Bij het nieuws echter dat ze nu niet meer onder ons is schoten de tranen me echter direct in de ogen en voelde ik de steek in mijn hart. In een flits was ik terug in de tijd dat we elkaar vaak zagen en spraken, ik rook bijna de verse koffie in haar kleine keukentje en ik hoorde haar stem, mij uitleggend wat "steppegras eten" in vredesnaam was. Ze had destijds een winkel en ik was regelmatig model voor haar. Dan had ze een zinnetje dat gisteren na jaren ook ineens mijn geheugen inwandelde, in haar heerlijke tongval: "heur staat alles".

De plekken waar we elkaar zagen bestaan niet meer. De dingen die we gemeen hadden waren er niet meer. De afstand werd groter, in kilometers en in levens. Het klinkt als een cliché, maar gisteren voelde ik weer hoe waar het is: er zijn mensen die je ontmoet in het leven die iets achterlaten in je hart dat nooit, nooit meer verdwijnt. Het was een eer en genoegen dat ik een deel van haar leven ben geweest. En zij zal altijd een deel van mij blijven.