Seniore wijsheid

Op naar de 60!

Deze week was het dan zover: ik werd 55 jaar jong. Officieel dichter bij de 60 nu dan bij de 50. Ik ben geen traditionele verjaardag vierder, nooit geweest. Met alle lieve berichtjes, kaarten en cadeautjes ben ik dolgelukkig hoor, maar voor mij geen kamer vol visite. Als kind vond ik dat al een verschrikking. Zoals bekend ben ik een HSP'er en de dag ná mijn verjaardag was daarom altijd de fijnste dag. Dan was de rust weergekeerd, ik kon in alle rust mijn presentjes bekijken en er was nog genoeg lekkers over, aangezien mijn vader, met zijn Zuid-Amerikaanse inslag, altijd bang was dat gasten iets tekort zouden komen.

Dit jaar was niet anders. Ik heb gewoon gewerkt en 's avonds samen met mijn lief genoten van een geweldige rundvlees loempia van het beste Chinese restaurant uit de omgeving. Gesmuld! Glaasje alcoholvrije bubbels erbij in flûtes die eerst gevonden en vervolgens afgestoft moesten worden, maar hee, feestelijk was het. Van mijn ex-man kreeg ik een felicitatie, tevens voorzien van een "welkom bij de Seniorenclub". Ehm... senior? Ben ik nu een senior? Dat moest even gegoogeld worden natuurlijk. En ja hoor: "Je bent meestal een senior vanaf de leeftijd van 55 of 65 jaar, afhankelijk van de context." Dat "afhankelijk van de context" gedeelte vind ik dan weer een beetje vaag. Na wat verder pluizen komt dat omdat in de maatschappij blijkbaar vanaf 55 jaar korting genoten wordt. (Waar, waar, waar??)

Maar inderdaad: ik vul regelmatig vragenlijsten in en wanneer je aan moet geven in welke leeftijdscategorie je valt begint er weer eentje bij 55 jaar. Nou, weer een mijlpaal bereikt. Kreeg ik online tussen de felicitaties door ook nog de opmerking dat ik er niet uitzie als 55. Ik wist niet dat daar een protocol voor bestond. Zie de foto rechtsboven in de collage: zo zie ik er nu uit. Die is deze week, vers na de kapper genomen. Yup, ik laat het grijs in mijn haar verven, verder is alles geheel naturel. Voor mij geen botox, fillers, facelifts, gelaser of weet ik wat allemaal. Alle ingrepen in- en aan een lijf komen met een risicopercentage en waarom zou ik enig risico willen lopen uit pure ijdelheid? Nope.

Wel heb ik een voornemen voor dit levensjaar: beter voor mezelf zorgen. Ik kom uit een gezin dat niet "flauw" was, zoals in de volksmond gezegd wordt, betekenend dat wij niet voor elk pijntje, kuchje, plekje of wat dan ook naar een dokter holden. Maar diezelfde filosofie zorgde er ook voor dat ik in coma op de intensive care belandde in het laatste stadium van nekkramp. En dat mijn vader in 2019 overleed met een tumor van bijna 14 cm in zijn rechter-long. Hm. Dus heb ik mezelf beloofd niet meer door te lopen met vage of lichte klachten maar gewoon eens vaker gebruik te maken van alles dat mijn zorgverzekering te bieden heeft dat ik nooit gebruik. Gezondheid blijft immers het allergrootste cadeau.